woensdag, 23 oktober 2019
Home Honden Onze lieve Mac had pijn...

Onze lieve Mac had pijn…

Onze lieve hond Mac had pijn… heel veel pijn… Pijn bij honden is een moeilijk onderwerp. Wanneer heeft een hond pijn? Hoe ‘groot’ is die pijn? Hoe laat mijn hond die pijn zien? Geeft die pijn (gedrags)problemen?

Ik lees regelmatig verhalen over honden met problemen waarvan achteraf blijkt dat deze problemen zijn ontstaan door pijn. Zo ook ons verhaal. Want voordat we er achter kwamen dat Mac heel veel pijn had, waren we een dik jaar (en veel specialisten) verder….

Ons eerste hondje

Mac was onze eerste hond. We hadden heel veel gelezen over honden, maar ervaring hadden we niet. Doodeng natuurlijk, maar we hadden ons meteen ingeschreven voor een puppycursus en hadden al wat tips gelezen zodat Mac aan haar naam kon wennen en het commando ‘zit’ hebben we meteen aangeleerd. Want, lazen we, als je gewoon elke keer ‘zit’ zegt als de hond gaat zitten en je geeft een snoepje/brokje, dan leert ze het vanzelf. Niemand vertelt je echter dat ze dan vervolgens de hele dag gaat zitten en pas weer gaat lopen als ze haar snoepje krijgt….

Afijn, we gingen met haar op cursus. Een cursus zonder dwang en/of agressie, maar wel op basis van de dominantietheorie (we wisten toen nog niet beter….). Mac deed het super (ze had bijzonder veel aandacht voor ons) en wij deden het blijkbaar ook niet verkeerd, want zonder enige moeite hadden we in no time drie ‘diploma’s’ op zak.

puppy

Glitter & glamour

We vonden het geweldig! We hadden van te voren niet kunnen bedenken dat Mac zóveel zou toevoegen aan ons leven: wat een verrijking. Ze werd écht ons vriendinnetje. Ze was zo lief en lekker enthousiast. Was je even weg om boodschappen te doen, stond ze alweer hoog kwispelend voor je alsof je een half jaar weg was geweest…

Nee, het is echt niet alleen maar glitter & glamour… Mac had het eerste jaar darmproblemen. De keren dat Alwin midden in de nacht met haar naar buiten moest en ik ondertussen de troep (lees: diarree) moest opruimen, waren niet meer op één hand te tellen (ook niet op twee of op drie…), maar we zijn ze al bijna vergeten. Bijna… De keren dat je eigenlijk weg wilt, maar je de hond nog uit moet laten. De eerste periode waarin je je puppy niet alleen kunt laten De keren dat je lieve, schattige pup ineens veranderd in een draak…. Nee, het is niet alleen glitter & glamour, maar het komt dicht in de buurt!

labrador

Raar loopje

Of dit iets met het uiteindelijke probleem te maken had, weten we eigenlijk niet, maar het geeft wel aan dat een hond niet snel zijn/haar pijn zal uiten.

Mac liep over het algemeen heerlijk naast ons. Haar koppie naast onze benen (dicht bij de beloningsbrokjes) en haar lichaam wat achter ons. Je zag haar optimaal genieten als je haar aandacht gaf en ze beloond werd voor haar mooie ‘naast lopen’. Ze kon ook heerlijk trekken aan de lijn en oneindig snuffelen hoor, maar ze genoot ook van het ‘naast lopen’. Op een gegeven moment zag ik in mijn ooghoeken dat ze een raar loopje had. Ze liep een soort van mank, maar ik kon het niet goed zien, omdat haar lichaam immers wat achter mijn lichaam liep. Op het moment dat ik beter wilde kijken, keek ik ook naar Mac, waardoor Mac enthousiast werd en ze in een soort drafje ging lopen. Geen raar loopje meer. Ook Alwin viel het op, maar we konden niet echt achterhalen waardoor het kwam. Had ze misschien last van één pootje of was het toch iets anders.

We gingen naar de dierenarts. Deze deed wat onderzoekjes, vroeg wat dingen en constateerde dat er niets aan de hand was. Aan de ene kant hartstikke fijn, maar daarmee was het rare loopje niet verdwenen. Op een gegeven moment ben ik ongeveer een hele wandeling achter Alwin & Mac aangelopen met een camera en zo konden we klein stukje van haar rare loopje filmen. Weer terug naar de dierenarts, filmpje laten zien, weer wat onderzoekjes, maar eigenlijk geen aanwijsbaar iets. We hebben wel pijnstillers meegekregen en die leken te helpen.

Een zusje

Het rare loopje zagen we nog maar heel af en toe, maar omdat je die alleen maar vanuit je ooghoeken zag, kon het ook iets anders zijn, we wisten het niet, maar Mac leek nergens last van te hebben én de dierenarts zei dat er niets aan de hand was. Verder ging alles super! De nachtelijke feestjes waren gelukkig afgelopen en Mac werd steeds rustiger & stabieler. Ze was inmiddels al 2,5 jaar, al een echt dame! Wij vonden het geweldig en besloten een zusje voor Mac te nemen, onze Luna. Mac was super lief voor Luna.

Luna was een totaal andere pup . Daar waar Mac misschien in al die tijd drie keer geblaft had (écht waar), maakte Luna dat in haar eerste week meer dan goed! Wat een lawaai kon er uit dat kleine, bruine meisje komen! 😉 Uiteraard hadden we wat opstartproblemen, maar over het algemeen ging alles goed tussen die twee. Het was vooral voor ons erg vermoeiend, maar wat hebben we genoten!

Labrador

Blaffen & uitvallen

Toen we Luna zo’n twee maanden hadden, liepen we in het park, honden los: helemaal goed! Uit het niets (in ieder geval voor ons) rende Mac richting twee andere hondjes (toch nog zo’n 50-60 meter verderop) en begon te blaffen als een gek. Huh?! Wat doet onze Mac? Dat doet ze normaal nooit! Uiteindelijk kwam ze weer terug (ik ben wel richting Mac gelopen), maar ze was alles behalve gerust. Wij ook niet, maar dit was de eerste keer dat ze zo tekeer ging en dan sla je niet meteen alarm.

Maar de dagen erna gebeurde het nog een keer en nog een keer… We keken of ze het ook deed zonder Luna (want mensen met ongevraagde adviezen vonden dat het kwam doordat Mac Luna wilde beschermen), ze deed het als ze alleen met mij liep en ook als ze alleen met Alwin liep. Het gebeurde steeds vaker. Twee en een half jaar ging alles goed, ze blafte vrijwel nooit, ze kon zelf prima de keuze maken of ze met een andere hond wilde spelen of niet, maar nu… er was iets veranderd.

Gedragstherapie

Al snel besloten we om de vrouw van de drie cursussen (ook gedragstherapeute) en waar we op dat moment ook met Luna een cursus volgde, in te schakelen voor gedragstherapie. Helaas kon ze op korte termijn alleen op een tijdstip waarop Alwin moest werken, dus moest ik dit stukje ff alleen doen. De vragenlijst die we kregen, vulde we samen in, en de vraag “Heeft u hond pijn?” werd met “nee” beantwoord, omdat de dierenarts had aangegeven dat er niets aan de hand was. Wel zeiden we dat dit onze eerste hond was en we niet precies wisten hoe we pijn bij een hond konden zien.

Ze kwam bij ons thuis om wat testjes te doen met de honden en met mij. Conclusie: “Een goede roedelleider zorgt voor een veilige, stabiele omgeving om in te leven voor de hele roedel. Mac vindt bij jou niet de veiligheid die ze zou moeten vinden, dus ze regelt conflicten zelf. Dat houdt in dat je meer leiding moet geven.”

Slik, dat doet pijn.

Een goede roedelleider…

Oplossing? Als eerst door een nauwe doorgang (deur etc.), als eerste eten (zichtbaar, dus voordat de honden mogen eten, eerst iets boven hun bak eten) & trekspelletjes doen met de hond waarbij je zorgt dat je áltijd wint. Al-tijd. Daarnaast kregen we nog een situatiegerichte oefening waarbij we de confrontatie met andere honden aan moesten gaan. Nee, geen stress ontwijken, maar opzoeken. Als ik dit nu weer lees, schaam ik mij een beetje. Dat we dit echt een tijdje gedaan hebben…. Arme Mac…

Maar ja, de expert zegt het. Ik heb het blijkbaar al die tijd niet goed gedaan (ik kon mijn hond geen veiligheid geven). Dus doe je het. Want je wil niet dat je hond zich zo voelt, want naast dat het uitvallen op zich niet leuk is, weet je ook dat je hond zich op dat moment niet fijn voelt. Of Alwin ook een minder goede roedelleider was, wisten we niet (hij was er immers niet bij), maar omdat Mac ook bij hem hetzelfde gedrag toonde, gingen we er maar vanuit van wel.

Met tegenzin (we voelden ons er echt niet prettig bij) aten we een cracker boven de bak van de honden voordat zij mochten eten, liepen we zelf eerst de deur uit (wat we overigens erg onhandig vonden) én deden we trekspelletje waarbij wij altijd de winnaar waren (terwijl Mac echt zo trots kon zijn als ze ook een keer won….). Het hielp niet. Nazorg naar aanleiding van de gedragstherapie was er niet. Het werd alleen maar erger.

Oogproblemen

Op een avond, het was al donker, wist ik dat Alwin bijna de straat in kwam lopen na een lange dag afwezigheid. Ik ging met Mac naar buiten zodat we hem tegemoet konden lopen. Ik zag Alwin lopen, maar wat Mac zag, weet ik niet, want ze viel enorm uit naar ‘dat monster’. We weten dat honden ander zicht hebben dan wij, maar dit was weer iets nieuws. Pas toen Alwin wat dichterbij kwam én haar naam noemde, werd ze iets rustiger en op een bepaald punt sloeg ze om naar de oude, vertrouwde, enthousiaste hond, want Alwin is thuis! Jeej! 🙂 Zou Mac niet meer goed kunnen zien? Zou ze blind worden? Want dat leek ons best eng en een mogelijke oorzaak van haar afwijkende gedrag.

Met dit verhaal zijn we naar de dierenarts gegaan. De dierenarts deed zelf ook een paar onderzoeken (waaronder bloedonderzoek) en verwees ons door naar de oogarts in Utrecht bij de Universiteitskliniek voor gezelschapsdieren. Zelf dacht de dierenarts dat het gedrag (het uitvallen) vooral kwam omdat Mac zo’n dominante hond was. Wij geloven niet in dominante honden (wél in dominant gedrag), maar als er één hond niet dominant was, dan was het Mac wel. Dat ze bij de dierenarts zich voordeed als een keiharde tante (letterlijk & figuurlijk), wilde niet zeggen dat ze altijd zo was. Ze veranderde dan gewoon compleet. Net zoals ik bij de tandarts alleen dan de andere kant op (ik = huilebalk bij tandarts). Zodra je weer buiten staat, ben je weer lekker jezelf. Ik kan mij er alles bij voorstellen!

Afijn, wij naar Utrecht. Meerdere onderzoeken & testen later, bleek dat Mac wel een kleine afwijking had waar ze op latere leeftijd wel last van zou krijgen (ik weet even niet meer wat precies), maar dat haar ogen nu gewoon goed waren. Gelukkig maar.

Second opinion

Inmiddels lieten we Mac & Luna niet meer samen uit, omdat we niet wilden dat Luna het uitval-gedrag zou overnemen. Gelukkig is Luna een dametje die zich vrij weinig tot niets van andere honden aantrekt. Ook probeerden we andere honden zoveel mogelijk te ontwijken, want zelfs ‘labrador-vriendjes’ vond Mac niet altijd even leuk meer. Het gedrag van Mac scheelde ook wel van dag tot dag. Soms had ze een goede dag, soms een slechte.

Via een eigenaresse van een labradorkennel kwamen we terecht bij een hoog aangeschreven dierenarts in Noord-Brabant. Een second opinion kan nooit kwaad toch? We kwamen daar, deden ons verhaal, hij deed wat onderzoeken en we werden weer weggestuurd met de boodschap: deze hond is veel te gespannen! Lichamelijk niets mis met haar, maar qua gedrag kan ze zeker wat verbetering gebruiken, want er zit echt veel te veel spanning in haar.

Auw. Huilend zat ik in de auto. Aan de ene kant omdat we weer niet verder kwamen, aan de andere kant omdat ik het raar vond. Mac was inderdaad één brok spanning als ze bij een dierenarts op de tafel staat/zit, maar dat is toch niet heel raar? Dat zegt toch niets over de hond die ze is als ze niet bij een dierenarts is? Bah, wat had ik daar een naar gevoel over. En we waren weer niets verder.

Orthomanuele diergeneeskunde

Hoe we er precies op zijn gekomen, weet ik niet (waarschijnlijk veel Google-en), maar we hadden een afspraak bij een praktijk voor orthomanuele diergeneeskunde. Daar werd vooral gekeken of de houding van Mac goed was. Ik weet dat we er flink wat testen hebben gedaan. Lopen op een bepaalde ondergrond waarbij werd gemeten of het gewicht per poot goed werd verdeeld. Dat soort testen. Maar ik weet er niet alles meer van (het is inmiddels zo’n drie jaar geleden). Ze hebben in ieder geval Mac haar nek & rug rechtgezet (een soort bottenkraker?), want daar zat wel degelijk iets niet goed. We kregen medicijnen voor artrose mee en hebben een aantal behandelingen met Mac gehad, daarna is ze ‘pijnvrij‘ verklaard. Daarnaast moesten we veel met haar gaan zwemmen. Daar had Mac niet zoveel problemen mee, onze waterrat! Luna had inmiddels ook leren zwemmen van haar grote zus. Eén van de weinige dingen die we nog met z’n vieren deden: genieten!

Al hadden we wel het idee dat Mac wat soepeler werd in haar heupen, het gedrag (uitvallen, stress) verdween niet. We waren in middels een jaar verder. Mac uitlaten was echt geen pretje meer. Er moest echt een flinke afstand tussen haar en andere honden zitten (anders viel ze uit) en vreemde objecten (vuilniszakken ofzo…) vond ze ook verschrikkelijk.

BAT Behaviour Adjustment Trainig

Waarschijnlijk ook via Google, kwamen we na een jaar ‘gekwakkel’ bij Sonja (hondengedragstherapeut) uit van Coach je Hond (een enorme aanrader!). Sonja stond toentertijd vooral bekend vanwege BAT, Behaviour Adjustment Training., maar heeft inmiddels een complete indoor hondenschool (Lisse & omgeving). In dit filmpje geeft ze een korte omschrijving van BAT.

Wederom een hele vragenlijst ingevuld en ons hele verhaal verteld. Hierbij hebben we aangegeven dat we geen antwoord geven op de vraag “Heeft je hond pijn?”. Te ingewikkeld… Sonja vond het belangrijk nogmaals een bezoekje aan de dierenarts te brengen om toch een lichamelijke oorzaak uit te sluiten. Ze heeft toen zelf contact opgenomen met onze dierenarts om uit te leggen waarom ze tóch weer onderzoeken wilde. Er werden foto’s gemaakt, bloed afgenomen, alles werd nagekeken, maar onze Mac was gezond.

Omdat pijn niet de oorzaak was van het uitvallende gedrag (ook al waren we daar met z’n allen nog niet zo zeker van), gingen we van start met BAT. Wow! In plaats van dat je een leider bent (ik bepaal wat er gaat gebeuren, ik ga als eerste door een deur, ik eet eerst), ben je ineens een vriend, een verlengstuk, een hulpmiddel van je hond. Ja, jij bent de volwassene, jij bent degene die grenzen aangeeft, maar met deze training, laat je vooral je hond ‘aan het woord’. Je hond maakt zijn/haar eigen beslissingen, leert op zijn/haar eigen pootje te staan (letterlijk & figuurlijk) en jij bent daar om hem/haar te ondersteunen, te begeleiden, maar niet meer dan dat. Niet oordelen. Gewoon je hond je hond laten zijn zodat hij/zij kan handelen vanuit zijn eigen kracht. Wat een openbaring! Fantastisch!

De trainingen gingen goed. Het was in het begin best wel wennen, vooral voor ons. Ten eerste zo’n lange lijn (och, wat zaten we vaak in de knoop), ten tweede (en daar had ik vooral in het begin moeite mee) niet steeds ‘goed zo’ zeggen, maar de hond het vanuit zijn/haar eigen kracht laten doen. Ach, wat opstartproblemen… maar het ging goed! Sonja was erg tevreden over ons! 🙂

Holistisch dierenarts

Alles ging goed, de afstand tussen Mac en andere honden werd wat kleiner, de training hielp. Maar echt verandering bij Mac was er niet (we zagen niet minder stress bij haar). Volgens Sonja deden wij het goed en reageerde Mac positief op de training. Daarnaast deden we met Luna ook BAT en bij Luna sloeg het heel goed aan. Luna had op zich geen problemen, maar het was voor ons makkelijk om soort van te oefenen en om ‘het’ bij beide honden gelijk te houden. Maar bij Luna merkte je echt verandering: ze werd steeds zelfverzekerder. Het ging dus goed met deze nieuwe technieken.

Op een dag stuurde we Sonja een filmpje met Mac in de hoofdrol omdat we vonden dat Mac ‘wat raar’ deed. Na nog wat filmpjes en heen-en-weer ge-app, waren we er eigenlijk allemaal van overtuigd dat er iets niet goed zat. Sonja verwees ons door naar een holistisch dierenarts in Sneek. Een dierenarts en orthopeed in één die nauw samenwerkt met een osteopaat: dat moet goed zijn. Op naar Sneek (voor ons ongeveer twee uur rijden).

Weer ons hele verhaal gedaan, meerdere onderzoeken en flink wat foto’s. De arts had, na het zien van de foto’s, een goed idee van wat er mis was. Hij raakte Mac aan op een plek op haar rug en je zag in haar hele lijf dat dat pijn deed. De eerste keer dat ze zó duidelijk aangaf dat ze pijn had. De arts zei tegen ons: “let maar op” en deed het nog een keer. Mac deed niets. Geen kik. Geen beweging. Ze was nu voorbereid. Echt niet dat ze nog een keer die pijn liet zien. De arts zei: “dit is een keiharde tante, ze heeft waarschijnlijk meer pijn dan dat jullie je voor kunnen stellen”.

Nou, die hakt erin hoor. Potverdorie. We waren emotioneel. Er ging van alles door ons heen. Een soort van opluchting: ‘Zie je wel, we zijn niet gek, er was wel degelijk wat mis met haar!’ Een soort boosheid: ‘Al die ‘experts’ die zeiden dat er niets (meer) was.’ Maar vooral verdriet, want wat nu?

Lumbo-sacrale instabiliteit

Lumbo-sacrale instabiliteit is instabiliteit tussen twee wervels die een beknelling van de zenuwen in de onderrug tot gevolg heeft. Dat was de diagnose. Bij Mac was de achterste tussenwervelschijf volledig ‘afgebroken’ en de tweede was ook al een eind op weg. Of dit een juiste medische uitleg is, weet ik niet, maar ik noem het altijd een dubbele hernia om het in ‘mensen-taal’ uit te leggen.

De eerste stap was het geven van injecties die er eventueel voor konden zorgen dat de tussenwervelschijven zich konden herstellen. Dit betekende vier werken lang elke vrijdag naar Sneek op en neer voor een injectie. Twee uur heen, vijf minuten binnen en weer twee uur terug….. De vijfde week moesten we weer terug komen om te kijken of de behandeling aan sloeg.

Het ging slechter…

Inmiddels ging het steeds slechter met Mac. Hoe enthousiast ze ook was om naar buiten te gaan, eenmaal buiten was het toch niet meer zo leuk. Ik was blij als het regende, want dan kwam ik geen andere honden tegen. De grootste plensbuien buiten: wij liepen vrolijk buiten! We gingen voor dag & dauw met Mac zwemmen, want daar had ze nog zoveel plezier in. Als er maar geen andere honden waren. Maar over het algemeen vond ze het buiten niet meer leuk. En binnen had ze het ook niet altijd meer naar haar zin.

Voorheen, als ik thuis was, lag ze vrijwel altijd bij mij. In de meest onhandige posities, tussen mijn stoelpoten in, op mijn voeten, half achter mijn stoel. We waren altijd bij elkaar. Maar op een gegeven moment lag ze alleen nog maar op haar kussen, ze staarde naar mij, maar wilde duidelijk geen lichamelijke aandacht. Een knipoog was genoeg. Luna vond dat staren maar vreemd en wij vonden het ook niet super fijn, want we wisten niet zo goed wat ze er mee bedoelde. Waarschijnlijk was het haar manier om nog een beetje contact met ons te maken.

Paniek

Ik herinner mij één avond zó goed. Het was al donker, Alwin was nog niet thuis. Ik was Luna aan het uitlaten (want de honden samen uitlaten deden we al tijden niet). We waren bijna weer thuis en op de hoek van de straat hoorde ik Mac (die in huis was) al blaffen. Maar dit was geen gewone blaf, in deze blaf hoorde ik zoveel paniek, ik schrok ervan…. Ik liep wat harder richting huis (sorry, Luna, nu even doorlopen) en werd steeds emotioneler, want zo’n blaf had ik nog nooit gehoord. Wat was er aan de hand?

Ik stapte de voordeur in en probeerde met mijn stem Mac al wat gerust te stellen, maar dat hielp niet. Toen ik de woonkamer binnenkwam, werd ze wat rustiger. Ze stond voor het keukenraam te blaffen waar de buurjongen met zijn vrienden buiten waren. Iets wat vaker voorkwam, wat we met z’n allen normaal vonden. Was dat het dan? Misschien schoot daardoor de pijn in haar rug. We zullen het nooit weten, maar de paniek die ze in haar blaf had, vergeet ik nooit.

Onze lieve Mac had pijn….

Nee, het ging niet goed met Mac. Onze lieve Mac had pijn. Veel pijn. Na vijf weken gingen we weer naar Sneek. De injecties sloegen niet aan. De kans was groot dat er nog meer tussenwervelschijven zouden sneuvelen. Een chirurgische behandeling was de enige optie. Maar die behandeling is complex, technisch veeleisend en duur, aldus de brochure. Daarnaast is het een behandeling waar de hond van moet herstellen. Zowel van de narcose (daar snapt een hond toch helemaal niets van) als van het lichamelijke deel (vertel maar eens tegen je labrador dat hij/zij ff zes weken rustig aan moet doen).

Het grootste probleem, vonden wij, is dat deze chirurgische behandeling zo om de anderhalf tot twee jaar herhaald moest worden. Wat doe je een hond aan? En dan nog hè, was het geen garantie op succes. Want ze kunnen veel, maar beloven dat de pijn helemaal weggaat, kunnen ze niet. En zou het uitval/stress gedrag dan verdwijnen (met training uiteraard), als de pijn toch een beetje blijft?

Mac had al zo lang pijn en we konden al die tijd niets voor haar doen. We hebben voor haar gevochten, maar we werden niet gehoord. Ze was dominant, ze was gespannen. Wij waren geen goede leiders. Bullshit. Ons meissie had zoveel pijn dat ze geen plezier meer had in haar leven. Een jonge hond die niet meer enthousiast naar buiten gaat, niet meer met haar zusje kan spelen, niet meer bij haar mensen-vrienden kan liggen. Een hond die alleen nog maar op haar kussen ligt te staren… Wij vonden dat geen hondwaardig leven en met ontzettend veel pijn in ons hart hebben we onze lieve Mac niet langer laten lijden.

Pijn bij honden

Pijn bij honden is een moeilijk onderwerp. Het is moeilijk te herkennen. Het is soms niet constant aanwezig, waardoor het vaststellen moeilijk is. Het is moeilijk. Ik lees nog té vaak verhalen waarbij pijn ondergeschikt is. Daarom wilde ik graag ons verhaal vertellen. Om aan te geven dat als je zelf het gevoel hebt dat er iets niet klopt, dat je ‘stoere vriend’ ineens anders is, je vooral naar je eigen gevoel moet luisteren! En de juiste gedragstherapeut moet zoeken. Doe niets waar je je niet prettig bij voelt.

Er zijn zoveel wijze lessen uit ons verhaal te halen. Daarom wilde we het vertellen. Het is inmiddels zo’n drie en een half jaar geleden en nu pas kunnen we het goed vertellen. Misschien helpen we andere honden ermee. Wij hebben echt niet alles goed gedaan en als we terugkijken, zouden we heel veel dingen anders doen, maar helaas hebben we Mac daarmee niet verder kunnen helpen. Mac heeft ons wél ontzettend geholpen, want wat Mac ons heeft gegeven, is met geen pen te beschrijven.

Verder lezen?

Maaike
Mama van labradors. Ze begint haar dag graag met koffie en veel knuffels van Luna & Sunny. Kookboekenverzamelaar. Ze laat zich graag inspireren door de inhoud van de kookboeken en staat regelmatig in de keuken te koken en bakken. Jan van Haasteren fan. Legpuzzels maken doet ze graag. Wandelen. Met Alwin en de labradors.

4 REACTIES

  1. Wat een ontzettend heftig maar bovenal verdrietig verhaal. Ik zit hier met tranen in mijn ogen het te lezen.
    En eat een moeilijke, pijnlijke maar dappere beslissing hebben jullie genomen. Niks erger dan je hondje in pijn te zien.

    Maar als ik dit zo lees kan ik wel zeggen dat Mac geen betere en meest zorgzame baasjes had kunnen hebben. Jullie hebben werkelijk alles uit de kast gehaald om een oplossing te zoeken. Dat kunnen niet veel mensen zeggen.

    Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen met het verwerken van dit verdriet.

    Veel liefs, Tessa

    • Dank je wel, lieve Tessa, voor je mooie woorden!

      Het is inmiddels al even geleden (heb nog even een zinnetje toegevoegd om dit te verduidelijken), maar het lukte gewoon niet eerder om het verhaal op papier te zetten… Het verdriet is er nog steeds, maar gelukkig wel minder!

      Ik hoop dat alles met jou/jullie ook goed gaat en steeds beter gaat!

  2. Och, wat een verdrietig blogje! En ook al weet je hoofd dat je de juiste beslissing hebt gemaakt, je hart wil dan niet mee werken hè!
    Hoe was het voor Luna? Onze hond had er toen nml moeite mee toen we de ander hebben laten inslapen, hij was nog nooit alleen geweest.

    • Hoi,

      Nee, je hart zegt hele andere dingen…
      Luna was toen anderhalf en heeft alles meegekregen. Onze zorgen, het verdriet vooraf, de dierenarts die thuis kwam. Alles. Ze ging, toen de dierenarts er was, bij de deur zitten. Ze leek een beetje bang, wilde weg. Alwin is toen bij haar gaan zitten en ik ben bij Mac gebleven. Toen de dierenarts weg was (en Mac dus overleden), kwam Luna heel voorzichtig even kijken, snuffelde even, gaf Mac een lik op haar neus en dat was het.
      Verder hebben we eigenlijk weinig aan haar gemerkt. Misschien omdat ze zo jong was, misschien omdat we toch al niet zoveel met Luna & Mac tegelijk deden (meer één op één tijd met ons dus), misschien omdat Mac de laatste tijd wat wisselvallig & humeurig was. We weten het niet, maar hadden niet echt het idee dat Luna er zwaar van onder de indruk was. Het lijkt mij erg moeilijk om een hond die daar wel moeite mee heeft te moeten geruststellen… Ik hoop dat dat bij jullie wel is gelukt!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Must Read

Mac ’n Cheese van Matt Preston

Deze heerlijke Mac ‘n Cheese maakte ik zes jaar geleden het eerst voor Alwin, speciaal voor zijn verjaardag. Want op je...

Grote maten online shoppen

Grote maten online shoppen, het kan een flinke uitdaging zijn! In een fysieke winkel kun je (als je je daar comfortabel bij...

Abrikozentaart met amandelen

Mmmm, verse abrikozen: ik vind ze mooi én super lekker. Ze zien er zo lief (klein) uit met een zacht kleurtje....

Onze lieve Mac had pijn…

Onze lieve hond Mac had pijn... heel veel pijn... Pijn bij honden is een moeilijk onderwerp. Wanneer heeft een hond pijn? Hoe...

Ovenschotel met courgette & feta

Een heerlijke feta-courgetteschotel! Een ovenschotel vol met courgette, tomaten & feta. Met een beetje knoflook, oregano, peterselie & amandelschaafsel: helemaal goed....